Aaaadadadadadaddadada

Θελω να φωναξω ΑΔΑΔΔΑΔΑΔΑ.
Ετσι.
Ή απλα να βγαλω μια αναρθρη κραυγη.
Ή ακομα καλυτερα!
Να σπασω κατι. Οτιδηποτε.
Πως γινεται να εχω τοσο αγχος.
Γιατι να εχω τετοιο αγχος.
Γιατι.

Ουυυυυυφ συνελθε. Συνελθεεεε γαμω την απαισιοδοξια μεσα.
Ελατε,ας επααλαβουμε μαζι ολα αυτα τα εμετικα:
Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ!
ΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ!
ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΣΚΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΠΑΤΗΣΕΣ, ΕΣΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!

Και ξερωγω τι αλλο...

Δεν ειπα οτι δεν εχει ευχαριστη πλευρα η ζωη.
Εχει.
Αλλα το να τη βλεπω και να μην τη ζω ειναι μαλακια.


ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΡΕ.
ΡΕ.
ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ.
ΡΕ
.
=(

Oh, hi

Εχω καιρο να γραψω.
Μην νομιζει κανεις οτι σταματησα να εχω ανασφαλειες, προβληματισμους και τασεις προς εξωτερικευση του μπουρδελωμενου ψυχικου μου κοσμου.
Τοσο καιρο γραφω μαλακιουλες του στυλ που γραφω και δωθε σε ενα τετραδιο.
Παραθετω λοιπον αποσπασματα απο κατι που εγραψα οταν ανεβηκα μονη μου στο Καστρο της Μηλου για να δω το ηλιοβασιλεμα.

-
Ειμαι μονη μου πανω σε ενα βουνο. Εχω την πιο ομορφη θεα που θα μπορουσε κανεις να φανταστει.
Ακουω ηρεμες μπαλαντες, τα μαλλια μου ανεμιζουν και νιωθω να ξεχειλιζω ηρεμια.
Περιμενω να δυσει ο ηλιος και να παρω μια φωτογραφια.
Το προτιμω αυτο. Ναι. Να ειμαι μονη μου πανω σε ενα τοιχακι με ενα νησι κατω απο τα ποδια μου. Χαλαρωνω.
Δεν μετανιωνω που δεν ειπα σε κανεναν να ερθει.
Ο ουρανος εχει γεμισει πανεμορφα χρωματα.
Κανει κρυο.
Θελω να ανακατευτω με τα χρωματα, να φυγω μακρια απο σχολεια, εξετασεις, πανελληνιες, υποχρεωσεις, βιβλια, στιβες βιβλια. Και ασκησεις, στιβες με χαρτια ασκησεων.
Μου φερνουν εμετο ολα.
Δεν θελω να περασω πληροφορικη.
Δεν θελω να περασω οικονομικο.
Πορτοκαλι. Παντου πορτοκαλι. Παντου ομορφια.
Δυση.
Φευγω.
-

Να και τι καταφερα να αποκτησω μετα απο εκεινη τη βολτα.

Shalala

Τιποτα.
Απολυτως τιποτα.
Απλα μια αισθηση να χαμογελασεις, να βγεις, να πιεις.
Ειναι ομορφα αυτες τις μερες. Ε οκ, δεν πιστευεις σε θεους σε παναγιες σε χριστους αλλα το κλιμα σε κανει χαρουμενο.
Θες να βγεις εξω και να περπατας στα σοκακια των χωριων μεχρι να πεσει ο ηλιος και τοτε να τρεξεις εξω απο την εκκλησια για να δεις το ηλιοβασιλεμα και τη Μηλο να απλωνεται στα ποδια σου.
Ναι. Γκρινιαζεις 365 μερες το χρονο για το 'κωλονησο' αλλα δεν μπορεις χωρις αυτο. Μεσα απο τα ματια των αλλων ανακαλυπτεις την ομορφια του.
Και ναι λοιπον, ειναι ομορφο το νησι σου.
Γιατι το βραδυ μπορεις να δεις τα αστερια χωρις να σου κοβει κανεις τη θεα.
Γιατι τη μερα θα κοιταξεις ψηλα και θα δεις ενα απεραντο γαλαζιο που ξεθωριαζει καθως η ματια σου απομακρυνεται..
Γιατι θα πας και θα πιεις με το κυμα να σκαει διπλα σου.
Γιατι θα πιεις καφε βλεποντας σκηνικα που αλλοι εχουν δει μονο σε καρτ ποσταλ.

Το γουσταρεις το νησι. Και τη γουσταρεις την εηφβικη ζωη.
Μην μεγαλωσεις ποτε Ρανια. Μεινε αυτο το χαζοκουτοπονηρο 16χρονο, ετσι μου αρεσεις.

Μια αγκαλια απο Γ.

Εχασες μια αγκαλια, περιμενες την επομενη.
Η επομενη ηρθε. Και την ακολουθησε κι αλλη, κι αλλη, κι αλλη.
Ηταν ολες ομορφες αγκαλιες που σε δεχτηκαν με θερμη.
Και συνεχιζουν να σε δεχονται ετσι.
Συνηθως εχουν μαζι τους και ενα φιλι, ενα χαδι.

Ηταν ομορφη η αγκαλια απο Γ. Ομως την εχασες.
Εκλαψες, και κλαις ακομα.
Δεν μπορει να γινει τιποτα, δεν θα εχεις ποτε ξανα την αγκαλια απο Γ.
Γινεσαι ευαλωτη, δεχεσαι κι αλλες αγκαλιες, προσπαθεις να κοροιδεψεις τον εαυτο σου οτι δεν σου λειπει η αγκαλια απο Γ.
Ματαια.
Η αναμνηση δεν φευγει, απλα ξεθωριαζει.
Ο πονος σταματαει σταδιακα να γινεται οξυς.
Ακομα υπαρχει.

Δεν εφυγε, δεν εφυγε ποτε απο το μυαλο σου.
Απλα σε επισκεπτεται πιο αραια.
Ισως να σταματησει τελειως να ερχεται καποια μερα.

Δεν σε περιμενει πια η αγκαλια απο Γ.

Ξεκιναω online ραδιο-φονικη εκπομπη.

Eh, ye!

Καθε Δευτερα και Τεταρτη στις 6, δεν ξερω για ποση ωρα, αναλογα με τα κεφια, θα κανω ραδιοφωνικη εκπομπη online.
Μπορειτε να με ακουσετε απο αυτο το λινκ(click me!)
Ξεκιναω αυτη τη Δευτερα στις 6, οσοι πιστοι.. =)

(οχι γκρινιες για την ωρα που ειναι σχετικα νωρις, αυτη μου δωσανε :Ρ)

When Loreena met Rania.

Loreena McKennitt δηλαδης.
Πρωτη φορα ακουσα σε αρκετα μικρη ηλικια, με τον πατερα μου να λεει ''ακου μια φωναρα τωρα..''
Σημερα πετυχα ανακοινωση για το λαηβ της εδω, το οποιο κατα πασα πιθανοτητα δεν θα τιμησω(ενδοσχολικες γαμω το κερατο.)
Η Loreena λοιπον, ή αλλιως η folk goddess Loreena, εχει μια φωνη που θα σε ταξιδεψει και θα σε χαλαρωσει.
Μου ερχονται πολλες αναμνησεις παιδικων χρονων ακουγοντας τραγουδια της.
Και σημερα ξεθαψα το book of secrets, ξεχωριζοντας το The Highway man. Κατεβαστε το εδω απο rapidshare.
Για οσους θελησουν να ακουσουν εστω και λιγο..

Ασπρα πουκαμισα και δυο ξυλακια στο χερι.

[2 μερες μετα αποφασισα να εκφερω και τη δικη μου αποψη περι των παρελασεων, αμε.]

Εκτη δημοτικου με ειχαν βαλει σε κληρωση μαζι με αλλα 5-6 ατομα για σημαιοφορο. Δεν βγηκα, με βαλαν πρωτη παραστατρια.
Θυμαμαι ειχα γυρισει σπιτι κλαιγοντας με λυγμους, απιστευτη στεναχωρια που δεν θα σηκωνα τη σημαια.

Μετα το δημοτικο ηρθε το γυμνασιο, μεχρι τη δευτερα γυμνασιου καθε 28η και 25η ημουν αρρωστη και (ω συμφορα!) δεν μπορουσα να παω στην παρελαση.
Ωσπου πλησιαζει ο γυμναστης και μου λεει ''θα ερθεις και συ στα τυμπανα; Σε προτεινε μια φιλη σου.''
Εγω στα τυμπανα; Πας καλα ρε ανθρωπε, θα χανω το διαλειμμα μου για να κανω προβα το εμβατηριο?
Κι ομως πηγα, γιατι με ειχε κολακευσει η προταση, χεχ.
Δεν μπορουσα να ακολουθησω στην αρχη, οι μεγαλυτεροι δυσανασχετουσαν που ''ολο μικρα κουβαλατε και μας τα κανουν μπουρδελο, χανουμε το ρυθμο!''
Μου εμαθαν ομως, μου αρεσε να χτυπαω το τυμπανο.
Και 3 χρονια μετα, να παλι η Ρανια να χτυπαει το τυμπανο, μονο που τωρα ειναι ΑΥΤΗ η μεγαλη που δυσανασχετει για τα μικρα.

Στην τελευταια γενικη προβα που καναμε, βλεποντας εκατονταδες ποδια να ακολουθουν τον ρυθμο που(και) εγω εδινα, ενιωσα λιγο Αδολφος.
Βαραω ενα τυμπανο, σε κανω ο,τι θελω.

Και ετσι ειναι, καποιοι αλλοι παραπανω βαρανε ενα τυμπανο και μας κανουν ο,τι θελουν.

Πως τιμας ανθρωπους που αγωνιστηκαν και σκοτωθηκαν για την ελευθερια και τη δημοκρατια διοργανωνοντας φασιστικο γεγονος;

Νγκεη.

Οντας ανεκαθεν ευαλωτη σε χαζορομαντικοτραγουδα, σιγα μην μου ξεφευγε το somebody απο depeche mode.
Τωρα κανονικα θα επρεπε να βαλω βιντεο απο γιουτχιουμπ αλλα ποτε κανεις δεν κανει τον κοπο να πατησει το πλεη, οποτε οσοι θελετε ψαχτε το. Ειναι ευκολο, καντε κοπη πεηστ στο σερτς του youtube.com 'somebody-depeche mode'.

Εγω απλα θα βαλω τους στιχους, που θες δεν θες φιλτατε αναγνωστη-uber θυμα θα τους δεις εστω και για κλασματα του δευτερολεπτου.

I want somebody to share
Share the rest of my life
Share my innermost thoughts
Know my intimate details
Someone who'll stand by my side
And give me support
And in return
She'll get my support
She will listen to me
When I want to speak
About the world we live in
And life in general
Though my views may be wrong
They may even be perverted
She'll hear me out
And won't easily be converted
To my way of thinking
In fact she'll often disagree
But at the end of it all
She will understand me
Aaaahhhhh....

I want somebody who cares
For me passionately
With every thought
With every breath
Someone who'll help me see things
In a different light
All the things I detest
I will almost like
I don't want to be tied
To anyone's strings
I'm carefully trying to steer clear of
Those things
But when I'm asleep
I want somebody
Who will put their arms around me
And kiss me tenderly
Though things like this
Make me sick
In a case like this
I'll get away with it
And in a place like this
I'll get away with it
Aaaahhhhh....

Νταξει ειναι υπερβολικα κοινοτυπο θα πει κανεις
Ε ειναι, γουσταρω απιστευτα ομως. Με εκφραζει καθε στιχος. Ειμαι κι εγω κοινοτυπη, τι να κανουμε.
(ah, οπου she βαζουμε he για να ισχυει η παραπανω προταση ομως ε)

Αυτααααα.

Τριπτυχο μιας 16χρονης ζωης

Ναι μωρε ειμαι 16 μολις, αλλα θελω να μοιραστω με τους ιντερνετικους αναγνωστες μου τις τρεις πτυχες στις οποιες εχω χωρισει τη ζωη μου.
Εννοω βασικα τα τρια ''πραγματα'' (πες το καταστασεις, πες το οπως θες) που θεωρω πιο σημαντικα και ενιοτε απαραιτητα.

Γνωση
Πρωτο και κυριο.
Και μιλαω απο την απλη αναγνωση και γραφη εως τον κινηματογραφο, τη λογοτεχνια, τη μουσικη.
Δηλαδη χωρις αυτα που πας ρε καραμητρο..

Ερωτας
Οποιος πει οτι δεν εχει ερωτευτει ποτε, οτι δεν εχει νιωσει τσιμπηματα στην καρδια και πεταλουδες στο στομαχι, δεν εχει χοροπηδηξει/τσιριξει απο τη χαρα του ή πλανταξει στο κλαμα/στεναχωρεθει και ολα αυτα για ενα προσωπο μονο, λεει ψεματα.
Επηρεαζει στο μεγιστο την καθημερινοτητα κλπ.

Ταξιδια
Θα μπορουσε να συμπεριληφθει στη γνωση αλλα το βαζω μια ξεχωριστη κατηγορια απο μονο του, γιατι εκτος απο γνωση εχει και ερωτα τελικα.
Αλλαζεις παραστασεις και ερχεσαι σε επαφη με αλλους κοσμους, πολιτισμους, ανθρωπους.
Και ετσι μαθαινεις ολο και πιο πολλα πραγματα, και σε ορισμενες περιστασεις αποκτας εμπειριες γυρω απο τον ερωτα.

And the road goes on forever..

Memories..

Εψαχνα κατι παλιες σημειωσεις μου στη φυσικη της πρωτης, και ξαφνικα πετυχα μπροστα μου το αναμνηστικο της πρωτης δημοτικου.
Μονο που δεν εβαλα τα κλαματα.
Ανοιξα το τσακισμενο στα 2 χαρτονι, και ειδα φωτογραφια απο το 1998..
Ολοι τοσο διαφορετικοι, μικροι , αθωοι.
Αλλοι μετακομισαν, αλλοι δεν συνεχισαν στο λυκειο.
Τα θρανια σε σχηματισμο Π.
Στον τοιχο ζωγραφιες, χαρταετοι και κατι κλοουν.
Ανοιχτες κασετινες με ξυλομπογιες, πρασινες θηκες με αυτα τα κυβακια μεσα..
Σορτσακια, αμανικα.
Χαχαχ οχι ρε φιλε, εχω μαλλια μεχρι τους ωμους..
Τα χερια ολων ειναι πλεγμενα πανω στα θρανια, ή σταυρωμενα κατω στην κοιλια.
18 παιδια.
Με μερικα δεν μιλιομαστε τωρα.
Με μερικα σημερα περασαμε απιστευτα στο κενο, σπαρταρουσαμε απο τα γελια.
Με μερικα βγαινουμε καθημερινα, ειμαστε ολοι μια παρεα, με προσθεσεις και αφαιρεσεις.
Που πηγαν και τι απεγιναν ολοι αυτοι που εφυγαν υστερα απο την 3η δημοτικου?
Δεν τους εχουμε ξαναδει απο τοτε..

Δεν θελω να τελειωσει το σχολειο, δεν θελω να χασω αυτα τα παιδια..
Τα παιδια που με κανουν να γελαω, να τσατιζομαι, να αγανακτω, να χαιρομαι.
Αυτα τα παιδια.
Σας αγαπω ρε, κι ας μην σας το χω πει ποτε. Σας ζω πανω καμποσες ωρες τη μερα εδω και 10 χρονια.

Θα μου λειψετε..